Η περίεργη

Κάθε μέρα συμβαίνει το ίδιο. Κάθεται απέναντί μου στο γραφείο αμίλητη. Περνάμε εννιά ώρες αντικριστά και δεν λέει κουβέντα. Κοιτάει την οθόνη του υπολογιστή της, χαμογελάει μηχανικά σε όποιον περνάει δίπλα της, σηκώνει κάθε τόσο την κούπα του καφέ της, χτυπάει ακανόνιστα το πληκτρολόγιο, σηκώνεται για διάλειμμα μια φορά στη διάρκεια της ημέρας, πηγαίνει τρεις φορές στην τουαλέτα, δεν πίνει καθόλου νερό. Στις έξι ακριβώς σηκώνεται και φεύγει.

Έχω προσπαθήσει πολλές φορές να της πιάσω κουβέντα. Απαντά συνήθως με νεύματα ή και καθόλου. Δεν κοιτάζει ποτέ στα μάτια. Είναι πέντε μήνες που βρίσκεται στην εταιρία και δεν έχει αναπτύξει κανενός είδους επαφή. Το τηλέφωνό της δεν το ξέρει κανένας από όσους βρισκόμαστε στο ίδιο γραφείο. Δεν φεύγει ποτέ μαζί με κάποιον άλλον. Μπαίνει πάντα στο ασανσέρ μόνη της, ακόμη κι αν χρειαστεί να περιμένει να κατέβουν πρώτα και κάποιοι άλλοι που τυχαίνει να περιμένουν δίπλα της. Ποιός κάνει κάτι τέτοιο;

Γενικά για όλα αυτά την φωνάζουμε μεταξύ μας η περίεργη. Ο προϊστάμενος ισχυρίζεται ότι στη δουλειά της είναι καλή. Κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι δουλειά κάνει και ο προϊστάμενος δεν λέει κουβέντα σχετικά.

Θα προτιμούσα να μην υπάρχει. Είναι πιο ενοχλητική η αόρατη παρουσία της από μια απουσία. Το απόγευμα, ενώ περίμενε να κατέβω με το ασανσέρ, την σκέφτηκα να πέφτει από τις σκάλες. Τη φαντάστηκα να κατεβαίνει με τα πόδια προκειμένου να μην μπει στον θάλαμο μαζί μου. Για την ακρίβεια σκέφτηκα να την σπρώχνω στις σκάλες. Ή για να το πω πιο σωστά σκέφτηκα να της ρίχνω μια δυνατή κλωτσιά, ώστε να μην μπορεί να γλιτώσει με τίποτα.

Θέλω να τονίσω ότι δεν είμαι εγκληματίας και δεν έχω σκεφτεί έτσι για κανέναν άλλον μέχρι στιγμής. Αύριο θα της ζητήσω να βγούμε για καφέ και ό,τι γίνει.

* The Cafe, 2009, Jeremy Geddes

painting-by-jeremy-geddes-325456345

 

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin

Πρόσφατα άρθρα

Κατηγορίες

Facebook

Twitter