“Ένα βιβλίο – απόδειξη ότι το αστυνομικό ενίοτε είναι και λογοτεχνία ακριβή”, γράφει η Ελένη Γκίκα για το Fractal

Γράφει η Ελένη Γκίκα //

Σαχ Ματ.

«Η πόλη διέθετε αρκετούς χώρους να κρύβει ενόχους και πειστήρια και κάποια πράγματα παρέμεναν και ζήτημα χώρου. Ο αστικός ιστός ήταν ο βυθός που κατάπινε σκοτεινές ιστορίες και ανθρώπους σε υπόγεια πολυκατοικιών, σε πάρκα, στο δίκτυο των υπόγειων αγωγών ή σε άλλες πιο ευφάνταστες κρυψώνες, όπου υπήρχε κάποιο καλό σχέδιο».

Σε «ένα καλό σχέδιο» αναφέρεται το καινούριο αστυνομικό μυθιστόρημα της Ευτυχίας Γιαννάκη, ίσως το πιο σύνθετό της, στημένο σα μια μεγάλη παρτίδα σκακιού, με όλη τη φιλοσοφική θεώρηση ζωής της συγγραφέως και με την αγωνία της από τη μεγάλη φωτιά του περσινού Καλοκαιριού που κόντεψε να κάψει τα πάντα, κι εμάς τους ίδιους.

Εξάλλου, ακόμα και μέσα στην ιστορία της η συγγραφέας είναι σαφής: «Η λογοτεχνία αν δεν κατάφερνε να φωτίσει αυτή τη μυστική ζωή, δεν είχε κανένα νόημα».

Η δολοφονία του καθηγητή Παναγιώτη Πετράκου, πανομοιότυπη εκείνης του συγγραφέα Κώστα Ταχτσή, θα φέρει τον αστυνόμο Χάρη Κόκκινο από την Πάρο άρον άρον στην Αθήνα για να συναντήσει εκτός από ένα μυστηριώδες έγκλημα και μια φλεγόμενη πόλη. Και στο επίκεντρο μιας πολυδαίδαλης ιστορίας όπου ένας παλαιοβιβλιοπώλης δηλώνει ότι γνωρίζει ποιος σκότωσε τον Ταχτσή, ένα χειρόγραφο που υποτίθεται πως είναι το τελευταίο του αλλάζει χέρια και σκορπίζει τον τρόμο, η κόρη του δολοφονημένου καθηγητή Ηλέκτρα, θεωρείται χαμένη αλλά και ύποπτη, ο εραστής της, τηλεοπτικός δημοσιογράφος επιμένει πως γνωρίζει το σκοτεινό παρελθόν του καθηγητή, ενώ παράνομες υιοθεσίες, το παιδί μηδέν, εμπόριο εμβρύων και παρένθετες μητέρας ανοίγουν μια αρχαία πληγή η οποία ειδικά επί των ημερών μας, μοιάζει να ανθεί.

Στο μεταξύ, ένας βούλγαρος μάγος, μια πανεπιστημιακός υποψήφια για την Ακαδημία, ένας ετοιμοθάνατος βουλευτής, ένας νεαρός Καθηγητής και μια βαλίτσα με έναν σκελετό τριάντα ετών, περιπλέκουν ακόμα πιο πολύ το κουβάρι, παρασύροντας ακόμα και τον αστυνόμο Κόκκινο εφόσον ο εκτελεστής ξεπηδά κι από το δικό του επώδυνο παρελθόν.

Όλοι μοιάζουν να ξέρουν, ωστόσο όλα τα στόματα παραμένουν κλειστά. Εξάλλου στα μυθιστορήματα της Ευτυχίας Γιαννάκη δεν έχει τόση μεγάλη σημασία ποιος είναι ο δολοφόνος, αλλά ποια η υπαρξιακή άβυσσος, το καθεστώς ζωής και ο ηθικός αυτουργός. Πόσο μάλλον στο συγκεκριμένο βιβλίο όπου ο καθένας είναι εν δυνάμει ή ήδη ναυαγός. Ναυαγός του Αυγούστου στο σκοτεινό παρελθόν του.

Η παρτίδα στήνεται ανάμεσα σε Αθήνα, Τατόι, Πάρο, Αστυπάλαια τον Αύγουστο του 2021 και με το Σαχ Ματ πριν από το Ρουά Ματ αποτελεί το τρίτο μέρος της «Τριλογίας του βυθού».

Ένα καλοσχεδιασμένο, μέσα στο σύνθετο χαρακτήρα του, βιβλίο, με βιβλικές σκηνές της Ηλέκτρας ανάμεσα στις φωτιές, σισύφεια διλλήματα όσον αφορά την κρυφή ζωή των πρωταγωνιστών και μια αινιγματική βασίλισσα να κινεί τα νήματα παραμένοντας αλώβητη ως το τελευταίο κεφάλαιο που υπογράφει η συγγραφέας ξεκαθαρίζοντας το ήδη σκονισμένο και σκοτεινό τοπίο.

Παιγνίδια εξουσίας, παράνομα κυκλώματα, παιδιά- φυλακές σε ένα καθαρά υπαρξιακό βιβλίο με αστυνομικό περίβλημα, δομημένο σα μια μεγάλη παρτίδα σκακιού. Αποδεικνύοντας ότι, εντέλει, υπάρχει το απυρόβλητο στη δική μας πια καθαρά εγκληματικά σχεδιασμένη εποχή.

Με μυστικά μπάμπουσκες εφόσον «Το μυστικό γεννούσε ένα νέο μυστικό, κι αυτό άλλο ένα, κι ένα επόμενο και ούτω καθεξής. Η ζωή των μυστικών έμοιαζε με τη ζωή των αγωγών. Μύθοι και ιστορίες άνθιζαν στο σκοτάδι, σε ένα παράλληλο σύμπαν. Ένα σύμπαν μυθικό και μια παρτίδα κάτω από την παρτίδα, σε ένα βυθό που εξαφάνιζε τα πάντα- εγκλήματα, πάθη και αποδεικτικά στοιχεία».

Σίγουρα θα το χαρείτε. Ενδεχομένως και να σας πονέσει ή να προβληματιστείτε. Ένα βιβλίο- απόδειξη ότι το αστυνομικό ενίοτε είναι και λογοτεχνία ακριβή.

Πηγή: https://www.fractalart.gr/oi-nayagoi-tou-augoystoy/

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin

Πρόσφατα άρθρα

Κατηγορίες

Εγγραφείτε στο Newsletter

Η Τριλογία της Αθήνας

#1 Στο Πίσω Κάθισμα – “Πόσο πιθανό είναι να δολοφονήσεις κάποιον, αντί να τον φιλήσεις;” 

#2 Αλκυονίδες Μέρες – “Σε μια κοινωνία που αδυνατεί να προστατεύσει τον αδύναμο κανείς δεν είναι αθώος.”

#3 Πόλη στο φως – “Μέχρι που μπορείς να φτάσεις όταν δεν έχεις πια τίποτα να χάσεις;”

© Ευτυχία Γιαννάκη – Eftychia Giannaki 2022