O χαμένος διαγωνισμός

Παρακολουθούσε ιδιαίτερα μαθήματα πιάνου ήδη οκτώ χρόνια όταν συνέβη το περιστατικό. Δηλαδή δεν το λες ακριβώς περιστατικό, γιατί οποιοσδήποτε άλλος στη θέση της θα είχε ξεχάσει το συμβάν μετά από είκοσι χρόνια. Εκείνη όμως δεν το ξέχασε ποτέ.

Ένας Ελβετός καθηγητής πιάνου ερχόταν κάθε Αύγουστο στο νησί και παρέδιδε ιδιαίτερα μαθήματα σε ταλαντούχους μικρούς πιανίστες τους οποίους περνούσε από ακροάσεις ειδικά γι’ αυτό τον σκοπό. Από την πληθώρα των συμμετοχών, μόνο καμιά δεκαριά παιδιά θα κέρδιζαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν τα εντατικά μαθήματα που είχε να τους προσφέρει. Αυτοί οι εκκολαπτόμενοι μάγοι των πλήκτρων θα είχαν την τύχη να μυηθούν σε πολύτιμα τεχνικά μυστικά και να στρώσουν χαρακτήρα, υπομένοντας τις ταπεινώσεις από την καθημερινή τριβή με τον μεγάλο δάσκαλο.

Ο κύκλος ήταν συγκεκριμένος: πολύωρα σεμινάρια, πολύωρη μελέτη στο σπίτι και μετά ξανά το ίδιο. Σαββατοκύριακα δεν υπήρχαν. Ο καθηγητής ήταν στην πόλη μόνο για έναν μήνα. Κάθε μικρός μαθητής έπρεπε να βάλει τα δυνατά του προκειμένου να αποκομίσει όσο το δυνατόν περισσότερα. Αποκορύφωμα της διαδικασίας ήταν η συναυλία που διοργανωνόταν με το πέρας των μαθημάτων, στο κεντρικότερο θέατρο της πρωτεύουσας του νησιού. Εκεί, όποιος είχε την ψυχραιμία, το ταλέντο, το θράσος και πολλά άλλα χαρακηριστικά που θα του επέτρεπαν να ξεχωρίσει, κέρδιζε μια ανοιχτή πρόσκληση και μια υποτροφία για μετακόμιση στην Ελβετία, σε κάποιο ιδιωτικό κολλέγιο που θα άφηνε αρκετό χρόνο εξάσκησης και διαπαιδαγώγισης στα χέρια του κορυφαίου μέντορα.

Ένα παιδί δώδεκα ετών μπορεί στ’ αλήθεια να κολλήσει με κάτι τέτοια. Μπορεί δηλαδή να πιστέψει ότι είναι ένας μικρός μάγος της τέχνης, ήδη από το πρώτο στάδιο των ακροάσεων μιας και είχε επιλεγεί από τον μυθικό δάσκαλο. Αυτό έπαθε κι εκείνη. Από τη στιγμή που της έδωσε το πράσινο φως της συμμετοχής στα σεμινάριά του δεν κοιμόταν παρά δυο-τρεις ώρες κάθε βράδυ. Όλο τον υπόλοιπο χρόνο παρακολουθούσε επιμελώς τα μαθήματα κι έκανε εξάσκηση στο σπίτι της, με την σουρντίνα κατεβασμένη πάντα, μιας και η γειτονιά είχε να παλέψει δυο αντιξοότητες εκείνο το καλοκαίρι: τον παρατεταμένο καύσωνα και την ατέρμονη επανάληψη του κομματιού που θα έπαιζε το βράδυ της μεγάλης συναυλίας. Ήταν ένα νυχτερινό του Σοπέν.

Η αλήθεια είναι ότι θα έπρεπε να καταλάβει από την αρχή ότι δεν είχε καμιά τύχη για την υποτροφία. Η χημεία της με τον δάσκαλο δεν ήταν η καλύτερη δυνατή και η ίδια, κατά γενική ομολογία, δεν ήταν το μεγαλύτερο ταλέντο όλων των εποχών. Ο δε Σοπέν, μάλλον απαιτούσε υψηλότερα επίπεδα ευαισθησίας από αυτά που διέθετε εκείνη την εποχή.

Ωστόσο, όλα αυτά θα είχαν καταχωνιαστεί σε κάποια σκοτεινή γωνιά του μυαλού της, αν το βράδυ της συναυλίας δεν συνέβαινε το ακραίο γεγονός. Το γεγονός που δεν εξηγήθηκε ποτέ. Την πήρε ο ύπνος. Αποκοιμήθηκε σαν πουλάκι την ώρα που θα έπρεπε να εμφανιστεί μπροστά σε ένα ανυπόμονο κοινό, την ώρα που θα έκλεινε το εισιτήριο για μια άλλη ζωή, μακριά από την μέχρι τότε οικογένειά της και τους φίλους της, για να αποκτήσει μια νέα πιο αγαπητή οικογένεια και νέους φίλους που θα μιλούσαν γαλλικά και μια νέα χώρα που θα ήταν πιο πράσινη και πιο πλούσια. Απλά κοιμήθηκε και κανείς στο σπίτι δεν μπόρεσε να θυμηθεί το μεγάλο γεγονός για να την ξυπνήσει.

Φυσικά, δεν τόλμησε να εμφανιστεί ξανά στον καθηγητή, άλλωστε δεν θα άντεχε τη χλεύη του. Το πρόγραμμα είχε γραμμένο το όνομά της πάνω από το όνομα του Σοπέν και αυτή τον είχε εξευτελίσει. Έμεινε για δυο μέρες ξαπλωμένη στο κρεβάτι της. Ο καύσωνας υποχώρησε και άρχισαν οι προετοιμασίες του Σεπτέμβρη για το σχολείο. Το ενδιαφέρον της για το πιάνο ατόνισε.

Θα γινόταν ξανά ένα κανονικό παιδί ανάμεσα σε όλα τα άλλα. Μια συνηθισμένη γυναίκα, μια συνηθισμένη μάνα, μια συνηθισμένη υπάλληλος που έκανε μια συνηθισμένη ζωή.

Εξακολουθούσε μετά από τόσα χρόνια να πιστεύει πως όλη αυτή η συνήθεια θα ήταν αλλιώς, αν εκείνο το βράδυ δεν την είχε πάρει ο ύπνος.

* Με αφορμή τη φωτογραφία της ακρόασης παιδιών για το School of American Ballet στο Bronx / Φωτογράφος: Shannon Stapleton / Πηγή: Reuters

Boys and girls wait to perform during auditions for The School of American Ballet (SAB) in the Bronx borough of New York

 

 

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin

Πρόσφατα άρθρα

Κατηγορίες

Facebook

Instagram

Twitter

Εγγραφείτε στο Newsletter

Η Τριλογία της Αθήνας

#1 Στο Πίσω Κάθισμα – “Πόσο πιθανό είναι να δολοφονήσεις κάποιον, αντί να τον φιλήσεις;”
#2 Αλκυονίδες Μέρες – “Σε μια κοινωνία που αδυνατεί να προστατεύσει τον αδύναμο κανείς δεν είναι αθώος.”
#3 Πόλη στο Φως – “Μέχρι που μπορείς να φτάσεις όταν δεν έχεις πια τίποτα να χάσεις;”

© Ευτυχία Γιαννάκη – Eftychia Giannaki 2020