Η λανθασμένη συγγνώμη

Εντάξει, δεν μπορώ να πω, της ζήτησαν συγγνώμη που με άφησαν να πνιγώ. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα, μέσα σε πέντε, δέκα λεπτά το πολύ. Της είπαν ότι έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν, δεν είχε και πολύ κύμα, ούτε και πολύ κρύο, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι περισσότερο. Προσπάθησαν να μας σώσουν όλους όταν βούλιαξε η βάρκα και κυρίως τα παιδιά, αλλά δεν τα κατάφεραν. Άρχισε να κλαίει σιωπηλά, όπως κλαίνε όσες προσπαθούν ταυτόχρονα να το κρύψουν, αλλά αυτή δεν κατάφερνε να το κρύψει κι έκλεγε για ώρες, ακούγοντας ξανά και ξανά τις φωνές τους που της ζητούσαν συγγνώμη και μετά της έλεγαν ότι λυπόντουσαν, λυπόντουσαν τόσο πολύ που είχαν έρθει έτσι τα πράγματα. Το ήξερε ότι ήταν αδέξια, αλλά όταν άκουσε ότι πνίγηκα, όταν βεβαιώθηκε ότι πνίγηκα, γιατί το υποψιαζόταν βεβαίως από πιο πριν, της έπεσε το τηλέφωνο που κρατούσε από τα χέρια. Όχι μόνο της έπεσε, αλλά διαλύθηκε. Έτσι συνέχισε να κλαίει, χωρίς να έχει πια τηλέφωνο.

Δεν ήταν ανάγκη να της ζητούν συγγνώμη. Σίγουρα έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν, μα κι αν ακόμη δεν το έκαναν, τι σημασία είχε, εγώ είχα πνιγεί, είχα κατεβάσει όσο νερό μπορούσα να κατεβάσω, τα χείλια μου ήταν μπλε και τα μάγουλά μου άσπρα. Είχα την όψη που έπρεπε να έχω ως πνιγμένος. Έκλαιγε ακόμη όταν την ρώτησαν πως με έλεγαν και αν είχαμε κάποια συγγένεια. Τους εξήγησε ότι δεν μου ήταν τίποτα, απλά ταξιδεύαμε μαζί και ότι δεν ήξερε το όνομά μου. Αυτοί που της ζητούσαν συγγνώμη την παράτησαν αντιλαμβανόμενοι ότι ζητούσαν συγγνώμη σε λάθος άτομο και με πήραν από δίπλα της.

Μετά από τόσες χαμένες συγγνώμες την ενημέρωσαν ότι θα έπρεπε να περιμένει μαζί με όλους τους άλλους για να πάρει χαρτιά. Δεν ήξερε αν έπρεπε να συνεχίσει, αλλά και που να γυρίσει; Ήταν στα μισά της διαδρομής. Θα ήταν βλακεία να τα παρατήσει τώρα. Είχε χάσει και το μοναδικό πράγμα που δεν έπρεπε να χάσει: το τηλέφωνό της. Συνειδητοποίησε ότι δεν ήξερε κανέναν αριθμό απέξω. Πώς θα μπορούσε να καλέσει τους δικούς της; Πώς θα επικοινωνούσε μαζί τους κατά τη διάρκεια του ταξίδιου; Δεν είχε άλλα χρήματα. Ήταν πραγματικά αδέξια, αλλά ίσως λιγότερο αδέξια από μένα, αφού τουλάχιστον αυτή κατάφερε να μην πνιγεί. Συνέχισε να κλαίει, αλλά κανείς πια δεν έδινε σημασία στο κλάμα της, αφού δεν είχε σχέση με τον δικό μου πνιγμό, αλλά με το σπασμένο τηλέφωνο.

Δεν ξέρω αν ήταν σημαντικός ο δικός μου πνιγμός για εκείνη. Ίσως και να ήταν σημαντικός μιας και θα έπρεπε να συνεχίσει μόνη της, ενώ αν δεν είχα πνιγεί είναι βέβαιο ότι θα συνεχίζαμε μαζί και ότι δεν θα είχε χάσει το τηλέφωνό της. Ίσως να ήταν κάπως σημαντικός και για τους άλλους που ζητούσαν συγγνώμη. Το γεγονός πάντως ότι εκείνη ζει, δεν είναι ιδιαιτέρως σημαντικό για κανέναν. Ούτε και για μένα που ούτως ή άλλως πέθανα.

Τώρα ξέρει ότι πρέπει να θυμηθεί τουλάχιστον έναν αριθμό τηλεφώνου και περνάει την ώρα της κάνοντας συνδυασμούς. Διαφορετικά δεν θα έχει καμιά σημασία να συνεχίσει αυτό το ταξίδι από το τίποτα, στο πουθενά. Θα είναι σα να έχει πνιγεί, χωρίς να είναι πνιγμένη. Μόλις τον θυμηθεί θα τον γράψει πάνω στα χαρτιά της, να ξέρουν που θα καλέσουν να πουν συγγνώμη αν κάτι δεν πάει καλά.

Screen Shot 2015-11-02 at 15.42.26

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin

Πρόσφατα άρθρα

Κατηγορίες

Facebook

Twitter