Ο αφαλός των πρωτόπλαστων

Το παιδί είχε όλη την ώρα απορίες. Δεν υπάρχει πιο εκνευριστικό πράγμα από ένα παιδί που όλη την ώρα ρωτάει γιατί αυτό, γιατί εκείνο, πώς το ένα, πώς το άλλο. Όταν σε αυτά μπλέκει και η αμφισβήτηση των λεγομένων σου, τότε τα πράγματα γίνονται απίστευτα πολύπλοκα.

Είναι πολύ δύσκολο να είσαι γονιός ενός τέτοιου παιδιού. Δηλαδή, πέρα απ’ όλα τ’ άλλα είναι τρομερά βαρετό. Πρέπει είτε να απαντάς ειλικρινά, είτε να επινοείς κάθε φορά μια ιστορία προκειμένου να πείσεις τον μικρό αμφισβητία ότι έχεις την σωστή απάντηση για όλα και ότι κατέχεις την αλήθεια του κόσμου. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί αν αρχίσει να αμφιβάλλει για το κύρος των απαντήσεών σου, τότε χάνεις το παιχνίδι και αρπάζει την ευκαιρία για να σου την πει ακόμη και για άσχετα ζητήματα στα οποία δεν πρέπει να έχει κανέναν λόγο. Κάποια πράγματα πρέπει να τα αποφασίζεις μόνος σου, έτσι, χωρίς να υπάρχει απαραίτητα μια εξήγηση που πρέπει να του δώσεις για τις αποφάσεις σου.

Το κακό με τη δικιά μου περίπτωση είναι ότι κάποια στιγμή έχασα ακριβώς αυτό το κύρος γιατί δεν μπόρεσα να δώσω μια απλή απάντηση. Να επινοήσω μια εξήγηση ή μια ιστορία που θα ήταν κάπως πειστική. Το ζήτημα που είχε τεθεί ήταν το αιώνιο ερώτημα της δημιουργίας του ανθρώπου. Το παιδί είχε ακούσει όλα αυτά τα πολύ ωραία στο σχολείο για τους πρωτόπλαστους, για τον Αδάμ, την Εύα, το μήλο και τα λοιπά και μου ήρθε στο σπίτι με την ερώτηση πώς φτιάχτηκε ο Αδάμ και η Εύα. Φυσικά δεν είχα καμιά όρεξη να αρχίσω να αναλύω τη θεωρία του Δαρβίνου ή το μπιγκ μπανγκ και τα λοιπά, αλλά και να είχα όρεξη το παιδί δεν ήταν σε θέση να τα καταλάβει όλα αυτά. Οπότε του είπα ότι ο Θεός αποφάσισε να φτιάξει αυτούς τους δύο από το πουθενά. Και τότε το παιδί γύρισε και με ρώτησε: “Δηλαδή αυτοί οι δυο δεν είχαν μάνα. Είχαν μόνο τον Θεό που τους έφτιαξε;” Κι εγώ απάντησα: “Ακριβώς”. Και το παιδί αναρωτήθηκε: “τότε γιατί έχουν αφαλό;”

Φυσικά δεν είχα απάντηση και αναγκάστηκα να πω ότι ο Θεός τους έφτιαξε όπως ήταν ο ίδιος. Και το παιδί είπε: “άρα, ο Θεός έχει κι αυτός αφαλό.” Απάντησα θετικά, τι μπορούσα να κάνω; Και τότε με ρώτησε: “Και από ποιον γεννήθηκε ο Θεός και είχε αφαλό;” Και τότε αναγκάστηκα να πω: “από τους ανθρώπους και τον έφτιαξαν ίδιον με αυτούς.” Το παιδί μπερδεύτηκε και τα έβαλε κάτω οδηγούμενο σ’ ένα παρεμφερές αιώνιο ερώτημα αν το αβγό έκανε την κότα ή η κότα το αβγό. Κόλλησε λοιπόν εκεί η βελόνα και μου έλεγε ότι αν ο Θεός έφτιαξε τους ανθρώπους, δεν μπορεί οι άνθρωποι να έφτιαξαν τον Θεό. Και αν οι άνθρωποι έφτιαξαν τον Θεό, τότε δεν μπορεί αυτός να έφτιαξε τους ανθρώπους. Και σε κάθε περίπτωση κάποιος από τους δυο δε θα έπρεπε να έχει αφαλό, είτε ο Θεός, είτε οι πρώτοι άνθρωποι. Γρήγορα οδηγήθηκε στο συμπέρασμα ότι του έλεγα ψέματα κι άρχισε να αμφιβάλλει για όλα όσα του είχα διηγηθεί.

Εκείνη τη στιγμή είχα δυο επιλογές, είτε να επιμείνω στην ιστορία και να γκρεμίσω την εικόνα του φωτεινού παντογνώστη προκειμένου να με αφήσει για πάντα στην ησυχία μου αμφισβητώντας με, είτε να προφασιστώ ένα λάθος και να σώσω το λογικοφανές της αφήγησης λέγοντας ότι ο Θεός είχε όλα τ’ άλλα όμοια με τους ανθρώπους, εκτός από την λεπτομέρεια του αφαλού. Ένας από μηχανής Θεός χωρίς αφαλό θα με έβγαζε ασπροπρόσωπο, αλλά θα με υποχρέωνε να απαντώ σε ερωτήσεις εις τους αιώνας των αιώνων.

Επέλεξα να γκρεμίσω τον μύθο μου, προκειμένου να ηρεμήσει το κεφάλι μου.

Το παιδί τότε είπε: “μου λες ψέματα.”

“Ναι”, παραδέχτηκα, “σου λέω ψέματα, αυτή είναι η αλήθεια”.

“Είναι αλήθεια ότι μου λες ψέματα; Αν είναι έτσι δεν μπορώ να ξέρω αν λες αλήθεια ή ψέματα.”

“Εγώ ξέρω ότι σου λέω ψέματα”, επέμεινα.

“Τότε δεν σε πιστεύω”, είπε το παιδί και συνέχισε να με ρωτάει παρόλο που δεν πίστευε τίποτα απ’ όσα έλεγα.

Όταν το ρώτησα γιατί εξακολουθεί να με ρωτάει αφού δεν με πιστεύει, μου είπε: “γιατί μου αρέσει να κουβεντιάζουμε”.

Κι έτσι οι συζητήσεις μας για την αλήθεια και άλλα ψέματα συνεχίστηκαν εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

* με αφορμή τη σημερινή ανακοίνωση του Μητροπολίτη Πειραιά Σεραφείμ “…για τις καρκινογενέσεις, οἱ ὁποῖες μέ τήν σειρά τους θά αὐξήσουν τόν τζίρο τῶν μεγάλων πολυεθνικῶν τοῦ φαρμάκου.”

serafeim_3

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin

Πρόσφατα άρθρα

Κατηγορίες

Facebook

Instagram

Twitter

Εγγραφείτε στο Newsletter

Η Τριλογία της Αθήνας

#1 Στο Πίσω Κάθισμα – “Πόσο πιθανό είναι να δολοφονήσεις κάποιον, αντί να τον φιλήσεις;”
#2 Αλκυονίδες Μέρες – “Σε μια κοινωνία που αδυνατεί να προστατεύσει τον αδύναμο κανείς δεν είναι αθώος.”
#3 Πόλη στο Φως – “Μέχρι που μπορείς να φτάσεις όταν δεν έχεις πια τίποτα να χάσεις;”

© Ευτυχία Γιαννάκη – Eftychia Giannaki 2020