Το αγόρι στο δέντρο

Όταν βρεθήκαμε στο χωριό μας είπαν ότι το αγόρι ήταν σκαρφαλωμένο στο δέντρο ήδη δέκα ώρες και ότι δεν είχαν σκεφτεί να μας καλέσουν νωρίτερα. Οι χωριανοί είχαν προσπαθήσει με το καλό και με το άγριο να το κατεβάσουν, αλλά το αγόρι παρέμενε σκαρφαλωμένο στο ψηλότερο κλαδί του αιωνόβιου πλατάνου που σκέπαζε την κεντρική πλατεία του χωριού. Ρωτήσαμε αν γνώριζαν τι το είχε οδηγήσει σε αυτή την απόφαση. Κάποιοι είπαν πως καβγάδισε με τα άλλα παιδιά στο σχολείο, κάποιοι ότι προηγήθηκε ένας άγριος οικογενειακός τσακωμός κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού φαγητού, κάποιοι ότι το παιδί απλά είχε τρελαθεί και πίστευε πλέον ότι ήταν πουλί και κάποιοι είπαν την αλήθεια, ότι δεν είχε συμβεί δηλαδή απολύτως τίποτα και ότι το παιδί απλά αποφάσισε στα καλά καθούμενα να σκαρφαλώσει στο δέντρο.

Εμείς δεν είμαστε ούτε ψυχολόγοι, ούτε τίποτα τέτοιο, αλλά ως πυροσβέστες τα μάτια μας έχουν δει πολλά με παράξενους απεγκλωβισμούς και απελπισμένους ανθρώπους. Φτάσαμε στην πλατεία και ζητήσαμε από όλους να απομακρυνθούν για να απλώσουμε το προστατευτικό δίχτυ κάτω από το δέντρο. Το παιδί δεν καλοφαινόταν από το πυκνό φύλλωμα. Του φωνάξαμε να μας πει το όνομά του, αλλά δεν απάντησε. Προσπαθήσαμε μάταια για ώρα να του πιάσουμε κουβέντα, αλλά τίποτα. Προσπαθήσαμε να το δελεάσουμε προτείνοντας μια βόλτα με το πυροσβεστικό όχημα. Ποιό παιδί δεν θα τρελαινόταν για μια τέτοια εμπειρία; Το παιδί όμως, αγνόησε ακόμη και αυτή την προσπάθειά μας να επικοινωνήσουμε μαζί του.

Μετά από μια μικρή συνενόηση με την οικογένεια και με τους αστυνομικούς που ήταν από ώρα εκεί, αποφασίσαμε να σηκώσουμε τη σκάλα και να σκαρφαλώσω στο δέντρο. Έτσι κι έγινε. Με προσεκτικές κινήσεις σε τρία λεπτά είχα φτάσει δίπλα στο παιδί. Με κοίταξε παραξενεμένο.

“Ήρθατε”, μου είπε.

“Μας περίμενες;” ρώτησα.

“Νόμιζα ότι θα ερχόσασταν νωρίτερα.”

“Γιατί ανέβηκες στο δέντρο;”

“Έτσι”, είπε.

“Μόνο τα πουλιά κάθονται πάνω στα δέντρα όλη μέρα. Νομίζεις ότι είσαι πουλί;”

“Όχι”, είπε, “φυσικά και δεν είμαι πουλί.”

“Τότε γιατί δεν κατεβαίνεις που σε φωνάζουν;”

“Γιατί δεν ήθελα. Προτιμούσα να μείνω στο δέντρο μέχρι να τελειώσω το βιβλίο μου. Στο σπίτι έχει πάντα κόσμο και φασαρία.”

Μόλις εκείνη τη στιγμή πρόσεξα ότι κρατούσε ένα τετράδιο στο χέρι του.

“Το τέλειωσες;” ρώτησα.

“Ναι, μόλις… Σε λίγο θα κατέβαινα, απλά ήθελα λίγο ακόμη να το σκεφτώ.”

“Να σε πιάσω αγκαλιά;” ρώτησα.

“Ναι”, είπε το παιδί απλώνοντας τα χέρια του. Κατεβήκαμε προσεκτικά και η μάνα του έτρεξε κλαίγοντας προς το μέρος μας.

Ο μικρός με χαιρέτησε προσφέροντάς μου το τετράδιο που κρατούσε. Δεν το πήρα. Η μάνα του με αγκάλιασε. Ο πατέρας του και οι άλλοι χωριανοί με χτύπησαν φιλικά στην πλάτη λεγοντάς μου ότι καταλάβαιναν πως μας είχαν ταλαιπωρήσει για ένα τρελόπαιδο που κανονικά ήθελε ένα χέρι ξύλο.

Μετά από χρόνια έμαθα ότι το παιδί του δέντρου εγκατέλειψε το χωριό, έγινε γνωστός συγγραφέας και ότι συχνά αφηγούταν σε συνεντεύξεις του την ιστορία με τον άγνωστο πυροσβέστη που τον ρώτησε αν ήταν πουλί. Κάποια στιγμή έπεσε στα χέρια μου μια συνέντευξή του στην οποία έλεγε ότι θα προτιμούσε να πιστεύει πως είναι πουλί, παρά ότι είναι συγγραφέας.

Μετά από αυτό είπα να αγοράσω ένα βιβλίο του.

* με αφορμή αυτή την φωτογραφία από διαμαρτυρία ενάντια στο άνοιγμα ενός πολυκαταστήματος το Σάββατο, σε εβραϊκή γειτονιά στην πόλη Ashdod ,τον Μάιο του 2015. Φωτογράφος: Amir Cohen, Πηγή: Reuters

Ultra-Orthodox Jews pray during a protest against a shopping center, which opens on Saturdays, near their neighbourhood, in the southern city of Ashdod May 18, 2015. About 10,000 protesters took part in the protest. REUTERS/Amir Cohen

 

 

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin

Πρόσφατα άρθρα

Κατηγορίες

Facebook

Twitter