Συνέντευξη στον Μισέλ Φάις για την Εφημερίδα των Συντακτών

14 Ιουλίου 2021

Στο σημερινό φύλλο της Εφημερίδας των Συντακτών, μια συνέντευξη σε επιμέλεια του Μισέλ Φάις.

Ευθύβολες ερωτήσεις, ευθύβολες απαντήσεις στο ντιβάνι του αναγνώστη, αφού πατρίδα της συγγραφής είναι η ανάγνωση κι εκεί συναντιόμαστε όσοι αγαπάμε τη λογοτεχνία.

Η κριτική είναι σαν την εκδίκηση

Επιμέλεια: Μισέλ Φάις

Δέκα ερωτήσεις, περισσότερο αφορμές και σπινθήρες για μια συνομιλία, ανάμεσα σ’ έναν επίμονο αναγνώστη κι ένα πρόσωπο της γραφής. Σήμερα η Ευτυχία Γιαννάκη απέναντι σ’ ένα ερωτηματολόγιο που επιχειρεί να ψηλαφίσει, εντός κι εκτός αφηγηματικής επιφάνειας, διαθέσεις, εμμονές, αναγωγές.

● Γράφετε συνεχώς το ίδιο βιβλίο ή στο έργο σας εντοπίζετε τομές και ασυνέχειες;

Θα έλεγα ότι επιχειρώ να συνθέσω ένα μεγάλο παζλ. Με τις τριλογίες μου μπορεί να φανταστεί κανείς έναν κύβο του Ρούμπικ. Μόλις συνθέσει την κόκκινη πλευρά, φτιάχνει την κίτρινη και ακολουθεί η επόμενη. Μόλις στρέψει την επόμενη, βλέπει με διαφορετικό τρόπο ό,τι προηγήθηκε. Ο κύβος είναι ένας, όμως κάθε ψηφίδα είναι μοναδική και η θέση της καθρέφτης της στιγμής, μέχρι να συμπληρωθούν όλες οι πλευρές.

● Εκτός από τη λογοτεχνία, τι άλλο καθορίζει και φωτίζει το έργο σας;

Οι άνθρωποι που συνθέτουν τον κόσμο γύρω μου. Το φως που πέφτει στη μυστική ζωή τους είναι το κύριο ενδιαφέρον μου. Χρειάζεται ο μεγεθυντικός φακός που εστιάζει στις ουσιώδεις λεπτομέρειες και ξετρυπώνει τα κρυμμένα μοτίβα με τρυφερότητα και την έξαψη που αυτά γεννούν. Κλασική μουσική, μαθηματικά, παιχνίδι και συναίσθημα συνοδεύουν την έξαψη.

● Υπάρχει κάποιο βιβλίο που βιαστήκατε να το παραδώσετε στον εκδότη σας και κάποιο άλλο που το απωθείτε, το «φοβάστε» μέχρι σήμερα;

Γενικά δεν βιάζομαι. Δεκαπέντε χρόνια σιωπής από το πρώτο μέχρι το επόμενο βιβλίο μου ήταν μια εκπαίδευση ενάντια σε αυτόν τον φόβο, αλλά ο φόβος, όπως και το τραύμα, έχουν τρόπους να φωλιάζουν διαρκώς σε κατώτερα στρώματα.

● Tρεις τίτλοι βιβλίων που σας σφράγισαν, στο πέρασμα του χρόνου, εντός κι εκτός κειμένου.

«Η αυτοβιογραφία» του Τόμας Μπέρνχαρντ, «Τα ημερολόγια» του Φραντς Κάφκα και «Η πιανίστρια» της Ελφρίντε Γέλινεκ.

● Υπάρχουν αρνητικές κριτικές που σας βοήθησαν και θετικές που υπομειδιάσατε;

Η κριτική είναι σαν την εκδίκηση. Κάποτε παίρνεις αυτή που αξίζεις και κάποτε αυτή που δεν αξίζεις. Μέσα από τα κρύα μάτια των άλλων κατανοείς καλύτερα την ανθρώπινη κατάσταση και τον εαυτό σου. Μπορεί να γελάς και να κλαις ταυτόχρονα με αυτό που σε περιβάλλει και με αυτό που εσωκλείεις.

● Υπάρχει κάποιος παλαιότερος και κάποιος νεότερος Ελληνας συγγραφέας που σας έλκει η γραφή του;

Βουτυράς, Βιζυηνός, Ροΐδης, Σκαρίμπας, Καραπάνου με συγκινούν διαχρονικά και από νεότερους ο Σκαμπαρδώνης.

● Σήμερα, υπάρχουν λογοτεχνικές συντροφιές που διαμορφώνουν το πνευματικό κλίμα της εποχής;

Επειδή κινούμαι μοναχικά μου αρέσει να πιστεύω ότι μπορεί να υπάρχουν συντροφιές που διαμορφώνουν κλίμα μεταξύ τους, ίσως και κάποια τάση που θα διαφανεί στο μέλλον αν κατάφερε να βγει έξω από τον κύκλο τους. Εχει κάτι ρομαντικό αυτό. Κυρίως όμως με ενδιαφέρουν τα άτομα αυτόνομα και η όποια σχέση μαζί τους και με το έργο τους.

● Για ποιο λόγο η παρουσία της ελληνικής λογοτεχνίας, εκτός συνόρων, είναι τόσο νωθρή και αποσπασματική;

Γιατί νωθρή και αποσπασματική είναι η διαχείρισή της από το σύνολο των εμπλεκομένων στη διαδικασία που απαιτείται για την εξαγωγή του πολιτισμικού προϊόντος στις μέρες μας. Θα έλεγα επίσης ότι δεν υπάρχει ένα τεκμηριωμένο φιλτράρισμα του τι μπορεί να ενδιαφέρει το αναγνωστικό κοινό εκτός των τειχών.

● Η πολιτική συγκυρία, εντός και εκτός της χώρας, αλλά και η γλώσσα και ο τρόπος της ενημέρωσης αγγίζουν το συγγραφικό εργαστήρι σας;

Με ενδιαφέρει το κοινωνικό ψυχογράφημα, τα μοτίβα του, οι μετατοπίσεις, οι θρίαμβοι και οι διαψεύσεις του. Το μεγάλο σώμα που αλέθει όλα τα μικρότερα και ο τρόπος που οι λέξεις ταξιδεύουν στον χρόνο.

● Σας απασχολεί αν, μετά θάνατον, θα σας θυμούνται μέσα από το έργο σας;

Με τον θάνατο ανοίγει η διαθήκη. Σκοπός είναι να έχεις προφτάσει να απολαύσεις κάτι από την περιουσία πριν να πέσουν πάνω της οι κληρονόμοι.


Η Ευτ. Γιαννάκη γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Γράφει αστυνομικά μυθιστορήματα και παιδικό μυστήριο. Από τις εκδόσεις Ικαρος κυκλοφορούν η «Τριλογία της Αθήνας», με πρωταγωνιστή τον αστυνόμο Χάρη Κόκκινο, και το πρώτο μέρος της «Τριλογίας του βυθού» με τον τίτλο «Η νόσος του μικρού θεού». Το νέο της βιβλίο «Στη φωλιά του ιππόκαμπου» κυκλοφόρησε στις 28 Ιουνίου από τις εκδόσεις Ικαρος.

Πηγή: https://www.efsyn.gr/tehnes/ekdoseis-biblia/sto-ntibani-toy-anagnosti/302413_i-kritiki-einai-san-tin-ekdikisi

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin

Πρόσφατα άρθρα

Κατηγορίες

Facebook

Instagram

Twitter

Εγγραφείτε στο Newsletter

Η Τριλογία της Αθήνας

#1 Στο Πίσω Κάθισμα – “Πόσο πιθανό είναι να δολοφονήσεις κάποιον, αντί να τον φιλήσεις;”
#2 Αλκυονίδες Μέρες – “Σε μια κοινωνία που αδυνατεί να προστατεύσει τον αδύναμο κανείς δεν είναι αθώος.”
#3 Πόλη στο Φως – “Μέχρι που μπορείς να φτάσεις όταν δεν έχεις πια τίποτα να χάσεις;”

© Ευτυχία Γιαννάκη – Eftychia Giannaki 2020