O άνδρας που δε χωρούσε πουθενά

Κάθε χωριό διαθέτει υποχρεωτικά έναν παράξενο. Χωριό χωρίς παράξενο δεν είναι πραγματικό χωριό, αφού του λείπει το στοιχείο που το αμφισβητεί και ταυτόχρονα επιβεβαιώνει τους κανόνες του. Τα παράξενα είναι επίσης ωραία θέματα για ρεπορτάζ και για κουτσομπολιό.

Μου μίλησαν λοιπόν, για τον άνδρα που ήταν τώρα ενενήντα χρονών και δεν χωρούσε πουθενά. Όταν το πρωτακούς νομίζεις ότι πρόκειται για ένα ανήσυχο πνεύμα που δε βολεύεται. Όμως όχι, δεν επρόκειτο για κάτι τέτοιο, μιλούσαν για έναν τύπο ο οποίος δεν χωρούσε στο κρεβάτι, δεν χωρούσε να περάσει από την πόρτα, δεν χωρούσε στο αμάξι, ούτε καν στο λεωφορείο, τόσο τεράστιος ήταν. Τουλάχιστον δυόμιση μέτρα ύψος έλεγαν και διακόσια πενήντα κιλά.

Η περιέργειά μου είχε εξαφθεί. Πήρα λοιπόν, το λεωφορείο να πάω προς το χωριό κουβαλώντας τη φωτογραφική μου μηχανή. Θα έκανα ένα ρεπορτάζ επί τόπου και θα απέφευγα να διανυκτερεύσω εκεί μιας και δεν υπήρχε μία. Κατέβηκα στην πλατεία του χωριού που ήταν έρημη. Περπάτησα για ώρα στα στενά δρομάκια, χτύπησα δυο τρεις πόρτες. Δεν υπήρχε ψυχή. Το χωριό ήταν εγκαταλελειμένο.

Το επόμενο λεωφορείο θα περνούσε σε δώδεκα ώρες. Απογοητευμένος πήρα πεζός τον δρόμο που οδηγούσε στο διπλανό χωριό. Χρειάστηκα μιάμιση ώρα περπάτημα για να φτάσω μέχρι εκεί. Εξαντλημένος ζήτησα δυο ποτήρια νερό κι έναν ελληνικό, με το που έκατσα στο καφενείο. Όσο περίμενα να μου τα φέρουν ξεσκόνιζα τη μηχανή μου αμήχανος.

Από που έρχεσαι; ρώτησε ο γέρος σερβιτόρος.

Από το χωριό δίπλα, απάντησα δείχνοντας με το χέρι την κατεύθυνση που είχα ακολουθήσει.

Μα, τι έκανες εκεί στην ερημιά;

Έψαχνα για τον άντρα που δεν χωρούσε πουθενά… Έχετε ακούσει κάτι;

Όχι, τι να ακούσω… Έχει πεθάνει αυτός… Τι κι αν δεν χωρούσε πουθενά, δεν άφησε και κάτι σπουδαίο πίσω του, είπε ο σερβιτόρος. Θες να πάρεις εμένα μια φωτογραφία;

Τον φωτογράφησα, αλλά δεν χρησιμοποίησα τη φωτογραφία πουθενά. Άλλο ένα σφάλμα είχε συσσωρευτεί στη συλλογή μου, ανάμεσα στα αποτυχημένα ρεπορτάζ, την ανεργία, την έλλειψη απογόνων, την αδυναμία δέσμευσης, τις αποτυχημένες απόπειρες ένταξης σε μεγάλες εταιρίες, τη συμβίωση με διαζευγμένες γυναίκες, την έλλειψη χρημάτων και λοιπά.

* αφορμή για την ιστορία ήταν αυτό το γκράφιτι του άνδρα με το στριμωγμένο κεφάλι και τα ασύμμετρα πόδια.

DSC01660

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin

Πρόσφατα άρθρα

Κατηγορίες

Facebook

Instagram

Twitter

Εγγραφείτε στο Newsletter

Η Τριλογία της Αθήνας

#1 Στο Πίσω Κάθισμα – “Πόσο πιθανό είναι να δολοφονήσεις κάποιον, αντί να τον φιλήσεις;”
#2 Αλκυονίδες Μέρες – “Σε μια κοινωνία που αδυνατεί να προστατεύσει τον αδύναμο κανείς δεν είναι αθώος.”
#3 Πόλη στο Φως – “Μέχρι που μπορείς να φτάσεις όταν δεν έχεις πια τίποτα να χάσεις;”

© Ευτυχία Γιαννάκη – Eftychia Giannaki 2020