Η αγωνία και η ελπίδα του βιβλιοπώλη
Πίσω από τη βιτρίνα του ρομαντισμού, τα βιβλιοπωλεία παραμένουν επιχειρήσεις με δυσκολίες επιβίωσης. Οι επαγγελματίες του χώρου μιλούν για τα εμπόδια. Και οι βιβλιόφιλοι για την αξία των πνευματικών τους καταφυγίων
Το Zatopek στην Καλλιθέα δεν προσφέρεται εύκολα για μια ρομαντική αφήγηση περί «μικρών βιβλιοπωλείων που αντιστέκονται». Και αυτό είναι το ενδιαφέρον του. Δεν επενδύει στη νοσταλγία ούτε στη θλίψη μιας εποχής που χάνεται. Επενδύει σε κάτι πιο απαιτητικό: στη λειτουργία του μέσα στο παρόν.
Σε μια γειτονιά που δεν είναι ακριβώς κέντρο και δεν ζει από την τουριστική κίνηση, λειτουργεί ως ενδιάμεσος χώρος. Μπορεί να μπεις για καφέ και να φύγεις με βιβλίο. Μπορεί να πας για βιβλίο και να μείνεις δύο ώρες δουλεύοντας. Αυτή η μετατόπιση είναι κρίσιμη. Το βιβλίο δεν αντιμετωπίζεται ως προϊόν ραφιού, αλλά ως αφορμή παραμονής.
Το μοντέλο βιβλιοπωλείο – καφέ δεν είναι απλώς χαριτωμένο. Είναι στρατηγική επιβίωσης. Το μικρό βιβλιοπωλείο δεν μπορεί να ανταγωνιστεί ούτε τις αλυσίδες ούτε τις online πλατφόρμες σε τιμές και στοκ. Μπορεί όμως να προσφέρει κάτι που δεν ψηφιοποιείται: την κοινότητα. Οχι με τη ρομαντική έννοια, αλλά με την πρακτική. Λέσχες ανάγνωσης, παρουσιάσεις, εργαστήρια, τυχαίες συναντήσεις. Ενα χώρο που ξαναβάζει το βιβλίο μέσα στην καθημερινότητα.
Το όνομα, δανεισμένο από τον Εμίλ Ζάτοπεκ, έναν αθλητή αντοχής, εκφράζει ίσως καλύτερα από οτιδήποτε αυτό που χρειάζεται.
Αντοχή είναι η λέξη που ταιριάζει περισσότερο στην εποχή. Τα μικρά βιβλιοπωλεία δεν χρειάζονται τον οίκτο μας κάθε φορά που κλείνουν. Χρειάζονται μοντέλο, ευρηματικότητα, πολλαπλές χρήσεις, σταθερή ταυτότητα, να γίνουν προορισμοί χωρίς να μετατραπούν σε θεματικά πάρκα.
Ενα μικρό, ανεξάρτητο βιβλιοπωλείο μπορεί να είναι βιώσιμο, ανοιχτό και σύγχρονο χωρίς να χάνει την ουσία του. Το βιβλίο στο κέντρο, αλλά όχι μόνο του.
Και αυτό σήμερα δεν είναι ρομαντισμός. Είναι ταυτότητα.
Διαβάστε όλο το δημοσίευμα εδώ >> https://www.kathimerini.gr/culture/564124291/i-agonia-kai-i-elpida-toy-vivliopoli/
