Πώς διαβάζουμε λογοτεχνία;
Είναι μια τόσο προσωπική διαδικασία – για κάποιους σχεδόν ιεροτελεστία – που δεν έχει νόημα για αφορισμούς και τσιτάτα τύπου «ειδικών».
Προσωπικά όταν μπαίνω σε ένα βιβλίο, όσο κι αν είναι μια κατά μόνας ηδονή, ο συγγραφέας είναι πάντα κάπου εκεί γύρω, σα μια οιωνεί παρέα. Καραδοκεί αν είμαι στο μονοπάτι που χάραξε ή ξεστρατίζω.
Βιώνω συχνά αυτή την αίσθηση, ειδικά όταν πρόκειται για συγγραφείς με τους οποίους έχω γνωριστεί μέσω συνεντεύξεων.
Έτσι εκείνο το μειδίαμα που δίνει ταυτότητα στο πρόσωπο της Ευτυχίας Γιαννάκη, με ακολουθούσε στην ανάγνωση του καινούργιου μυθιστορήματος «Θάλασσα σώσε με» (Εκδόσεις Ίκαρος) που κυκλοφόρησε – όπως όλα της τα βιβλία – στις παρυφές του καλοκαιριού. Εκείνο το ελαφρύ χαμόγελο που κινείται μεταξύ της ικανοποίησης αλλά και της παιδικής σκανταλιάς – για όσα θα ακολουθήσουν!
Αυτή η ιστορία του αγαπημένου μου ήρωα της ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας, Χάρη Κόκκινου, το «Θάλασσα σώσε με» είναι ένα μυθιστόρημα -πραγματεία για την κοινωνικό πολιτική ζωή των τελευταίων ετών αλλά και ένας ακόμη βράχος στην πλάτη του.
Σαν αυτές τις «πλάκες στο στήθος μου που με βαραίνουν και δε μπορώ να πάρω ανάσα» που εξομολογούμαστε σε αγαπημένους φίλους που ακούνε το πρόβλημα του άλλου.
Η Ευτυχία Γιαννάκη καταφέρνει με μια εξαιρετική μαεστρία να τα πει όλα, να μας φέρει αντιμέτωπους με εικόνες και απόηχο ειδήσεων που ζήσαμε και με τις οποίες ασχοληθήκαμε, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο με τον περίγυρό μας. Πολιτική, χειραγώγηση των Μέσων, βία που εκδηλώνεται με θύματα παιδιά και γυναίκες, μαύρες σελίδες της ιστορίας που στοιχειώνουν και πλήττουν ακόμη και σήμερα την Ελλάδα, είναι παρόντα.
Σελίδα τη σελίδα νιώθεις ότι διαβάζεις κάτι που πάλλεται στο ρυθμό της κοινωνίας και της ζωής που υπάρχει «εκεί έξω».
Η δολοφονία της μεγαλοδικηγόρου, που ζει έναν προσωπικό εφιάλτη από τη στιγμή που την άφησε ο Εισαγγελέας σύζυγος για να ζήσει με μια άλλη γυναίκα – νεότερη είναι αφορμή. Είναι ο φυσικός αυτουργός, που φυσικά τον βρίσκουμε, τελικά ο δράστης; Τι και ποιοι κρύβονται από πίσω ή …σε κοινή θέα;
Όπως πάντα η συγγραφέας έχει στήσει έναν σαγηνευτικό ιστό που γραπώνει τον αναγνώστη και δεν τον αφήνει ακόμη κι όταν φτάσει στην τελευταία σελίδα. Η «Θάλασσα σώσε με» είναι μια συνταρακτική ιστορία που συνεχίζει να κυκλοφορεί στο κεφάλι μου ως αναγνώστη μέρες μετά την ολοκλήρωση του βιβλίου.
Δεν μπορώ να μην πω εκτός του τρόπου που με αφορμές την κοινωνικοπολιτική ζωή της Ελλάδας, στήνει τις ιστορίες της, στη «Θάλασσα σώσε με» η Ευτυχία Γιαννάκη κάνει μια ακόμη μεγαλύτερη βουτιά στον ανθρώπινο ψυχισμό. Πάντα με οξυδέρκεια, ευαισθησία και με εκείνον το ρυθμό που κάνει την ανάγνωση μια απολαυστική περιπέτεια.
Η ματαίωση είναι μια κοινή συνισταμένη, ένα αδιόρατο νήμα που πνίγει τελικά την ψυχολογία των ηρώων της. Ματαιωμένα όνειρα αλλά κυρίως ματαιωμένοι εαυτοί.
Νομίζω ότι στο βιβλίο αυτό βρήκα τους πιο καλοδουλεμένους χαρακτήρες, σε σχέση με την κεντρική αλλά και τις παράπλευρες ιστορίες της υπόθεσης.
Είναι επίσης το βιβλίο που ο Χάρης Κόκκινος δεν ήρωας μόνο με την έννοια του κεντρικού χαρακτήρα, όπως υπαινίχθηκα στην αρχή του κειμένου. Είναι, μαζί με τους άλλους, ήρωας της ιστορίας. Η συγγραφέας έχει αναπτύξει μαζί του μια πολύ ιδιαίτερη σχέση από το πρώτο της μυθιστόρημα «Το πίσω κάθισμα» και η αλήθεια είναι ότι τον έχει «ταλαιπωρήσει» επαρκώς μέχρι να δέσει η γνωριμία τους. Και στο μυθιστόρημα αυτό, νομίζω ότι συγγραφέας και κεντρικός ήρωας έφτασαν, ίσως σε μια συμμαχία ειρήνης μεταξύ τους.
Δε θέλω να κάνω κανένα σπόιλερ αλλά στη «Θάλασσα σώσε με» στο τέλος βιβλίου μου έμεινε η αίσθηση μιας πικρής αισιοδοξίας που έχουμε όταν φτάνουμε στο σημείο, να ομολογήσουμε στον εαυτό μας την ήττα. Αν αναγνωρίσουμε την ήττα (μας) και την αναλύσουμε, έχουμε χώρο για μερικές παρτίδες ακόμη.
Γιάννης Καφάτος
Υ.Γ. Μη φύγετε για τριήμερο, διακοπές, άδεια, βόλτα χωρίς το καινούριο βιβλίο της Ευτυχίας Γιαννάκη!
Πηγή: https://www.viewtag.gr/eytychia-giannaki-thalassa-sose-ka/
