Γράφει η Ελένη Γκίκα //
Ευτυχία Γιαννάκη «Θάλασσα σώσε με», εκδ. Ίκαρος
«Η ανάκριση δεν ήταν ποτέ η τέχνη της ερώτησης ούτε η τέχνη της απάντησης, όπως πίστευαν οι περισσότεροι, ήταν η τέχνη της σιωπής».
Το καινούργιο μυθιστόρημα της Ευτυχίας Γιαννάκη έχει και πάλι φόνο, μυστικές υπηρεσίες, τον γνωστό μας Χάρη Κόκκινο και πάλι να κυνηγά τους κακούς και να συνεχίζει την πολυκύμαντη ζωή του, αναφέρεται σε κυκλώματα κι έχει τις ρίζες του στους Εβραίους και τις κλεμμένες περιουσίες τους κατά την κατοχή. Ωστόσο εκτός από το αστυνομικό σκηνικό, αναφέρεται σε δυο δύσκολους έρωτες και αφορά άμεσα το κοινωνικό ιστό.
Κατά κοινή παραδοχή, άλλωστε, το αστυνομικό σήμερα είναι ο καθρέφτης της εποχής, το σύγχρονο κοινωνικό μυθιστόρημα.
Η Ευτυχία Γιαννάκη από την αρχή το απέδειξε. Η ψυχολογία και η ιστορία την αφορά άμεσα, ειδικά στο καινούργιο της μυθιστόρημα «Θάλσσα σώσε με», όπου μπορεί τελικά να σκοτώσει κανείς και από αγάπη:
-Τη σκότωσες; -Ναι. -Πού; -Μέσα στο αμάξι της. -Εκεί όπου τη βρήκαμε; Στην παραλία έξω από το Τολό; -Ναι. -Γιατί; -Από αγάπη. -Ποιος μπορεί να το πιστέψει αυτό; -Δύο μπορούν.
Το σκηνικό έχει ξαναγίνει εξάλλου και στην πραγματικότητα στο παρελθόν. Θα το θυμάστε ίσως, όταν ένας παρκαδόρος σκότωσε την αγαπημένη του κατά δική της παράκληση, γι’ αυτό και ο δολοφόνος από τα μέσα ήδη της ιστορίας είναι γνωστός.
Η ιστορία; Ναύπλιο. Παραμονή Χριστουγέννων. Με αφορμή τη δολοφονία μιας δικηγόρου, ο Χάρης Κόκκινος έρχεται αντιμέτωπος με μια υπόθεση που δεν μοιάζει με καμία από όσες έχει χειριστεί. Στο μεταξύ, ο Αλμπάνης ο βοηθός του παντρεύεται, η αγαπημένη του μυστηριωδώς εξαφανίζεται, οι δυο αστυνομικοί ξανασυνεργάζονται και η δράση μεταφέρεται στο Ναύπλιο, όπως το θύμα κι οι δράστες, μαζί και οι συγκρούσεις, τα διλήμματα και οι οριακές επιλογές.
Λύτρωση και σωτηρία η θάλασσα, ακόμα και ως Θάνατος ή ως Προορισμός:
«Νωρίτερα, όταν είδε την άγνωστη γυναίκα τυλιγμένη μέσα στο παλτό της, με αυτή τη ζέστη, να κοιτάζει τη θάλασσα μπροστά της, θέλησε να της πει ότι, αν πετούσε το παλτό της, αν πρόφταινε να ρίξει μια βουτιά στο μπλε που απλωνόταν μπροστά της, μπορεί να γλίτωνε. Κάθε φορά που το παγωμένο νερό τον τύλιγε, ένιωθε ότι γλίτωνε και ο ίδιος, ότι ξαναβαπτιζόταν σε αυτό που ήταν η ουσία της δικής του ζωής, η δύναμη που τον έκανε να κινείται προς τα μπρος ακόμη και αν δεν ήξερε ποιος ήταν ο προορισμός του ή γνωρίζοντας, αν ήθελε να είναι ειλικρινής με τον εαυτό του, ότι δεν υπήρχε κανένας προορισμός».
Ένα σύγχρονο κοινωνικό ψυχογράφημα για όλες τις αντιφάσεις της εποχής μας, το παράδοξο της ανθρώπινης φύσης και του έρωτα, τη βαριά πολιτική και ιστορική κληρονομιά, το σαθρό της οικογένειας, τη μοναξιά της εποχής:
«Βάδιζε πίσω στη γη του, τη μοναδική πατρίδα που αναγνώριζε ως δική του. Με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, όλοι αυτό έκαναν. Έβρισκαν ένα χωράφι, ένα διαμέρισμα, ένα αυτοκίνητο, μια τρύπα, κι έλεγαν αυτό εδώ είναι δικό μου και δεν έχει καμία σχέση με ό,τι υπάρχει γύρω. Δέκα εκατομμύρια ανεξάρτητα κράτη λειτουργούσαν μέσα στο ίδιο κράτος. Τίποτα να τα συνέχει, τίποτα νε εξασφαλίζει ότι θα συνέχιζαν να συνυπάρχουν. Ένας τόπος γεμάτος σύνορα χωρίς κράτος».
Σε καμία άλλη εποχή ο άνθρωπος δεν ήταν ένα κράτος από μόνος του, με όλα τα υπαρξιακά επακόλουθα αυτής της απομόνωσης και της ψυχικής συντριβής.
Για μια ακόμα φορά η Ευτυχία Γιαννάκη κάνει το νουάρ θαύμα της αποδεικνύοντας ότι η αστυνομική λογοτεχνία μπορεί να είναι λογοτεχνία ακριβή.
Την γνωρίσαμε με την «Τριλογία της Αθήνας» [Στο πίσω κάθισμα, Αλκυονίδες μέρες, Πόλη στο Φως] κι αμέσως την ξεχωρίσαμε: για την καθαρή λογοτεχνία μέσα στο αστυνομικό μυθιστόρημα, για τον τρόπο που ζωντάνευε την αθηναϊκή πραγματικότητα, για τον επιθεωρητή Χάρη Κόκκινο που αποκτούσε σάρκα και αίμα και βιωμένη ιστορία και βάσανα και τραύματα μαζί με τους υπόλοιπους ήρωες από βιβλίο σε βιβλίο, για την οξυδέρκεια, τις κριτικές παρατηρήσεις, για το χιούμορ και για τον αυτοσαρκασμό. Η Ευτυχία Γιαννάκη, καθιστώντας το δικό της αστυνομικό μυθιστόρημα ταυτοχρόνως και οντολογικό, ψυχολογικό, κοινωνιολογικό σχόλιο συνέχισε με τις «Ιστορίες του Βυθού». «Η νόσος του μικρού θεού», όπου ο μικρός θεός είναι το άγαλμα ενός έρωτα, το πρώτο μυθιστόρημα του Βυθού, διαδραματιζόταν στην Πάρο όπου εκεί ήταν και το καταφύγιο του επιθεωρητή Χάρη Κόκκινου, μετά τα προσωπικά του βάσανα, και στην προσπάθειά του να ξαναβρεί τον εαυτό του και το κουράγιο του να ανασυνταχθεί. «Στην φωλιά του ιππόκαμπου» της Ευτυχίας Γιαννάκη που αποτελεί και το δεύτερο «Μυθιστόρημα του Βυθού» η ιστορία διαδραματίζεται το περσινό Καλοκαίρι της πανδημίας στην Αθήνα και στην Ύδρα, με χρονικές ρίζες σε μια δολοφονία που έλαβε χώρα στο νησί, 38 χρόνια πριν. Με τους «Ναυαγούς του Αυγούστου» όπου ανασύρεται ένα ανεξιχνίαστο έγκλημα, η δολοφονία του Κώστα Ταχτσή και συνδέεται με ένα νέο, ολοκληρώνεται και η «Τριλογία του Βυθού». Στον «Υπέροχο πόλεμο» εκτός από τον αστυνόμο Κόκκινο, όλα είναι πρωτόγνωρα και καινούργια. Η αινιγματική δημοσιογράφος που αναλαμβάνει να γράψει τη βιογραφία μιας διάσημης στιχουργού που έχει αποσυρθεί στο εξοχικό της στην Κινέτα, μαζί με τον άνδρα της και τη μητέρα της, γίνεται ο έρωτας της ζωής του για τον Κόκκινο και το κλειδί για το καινούργιο της μυθιστόρημα και ό,τι επακολουθεί.
Η Ευτυχία Γιαννάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε πληροφορική, μουσική τεχνολογία, επικοινωνία και εργάστηκε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Τα τελευταία χρόνια συντονίζει εργαστήρια δημιουργικής γραφής. Έχει εκδώσει, με ψευδώνυμο, το μυθιστόρημα Χάρντκορ (Ωκεανίδα, 2000), που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο. Από τις εκδόσεις Ίκαρος κυκλοφορεί η σειρά αστυνομικών μυθιστορημάτων «Η Τριλογία της Αθήνας»: Στο πίσω κάθισμα (2016), Αλκυονίδες μέρες (2017), Πόλη στο φως (2018), η «Τριλογία του βυθού»: Η νόσος του μικρού θεού (2020), Στη φωλιά του ιππόκαμπου (2021), Οι ναυαγοί του Αυγούστου (2022) και η σειρά μυστηρίου για παιδιά Πιτσιμπουίνοι: Τα πρώτα μου μυστήρια.
Πηγή: https://www.fractalart.gr/thalassa-sose-me/
