Η Λουλού νούμερο 45 δεν της ζήτησε καν συγγνώμη που πέθανα και που τώρα θα χρειάζεται να την φροντίζει μέχρι να πεθάνει κι αυτή. Βέβαια η Λουλού νούμερο 45 δεν σκοπεύει να πεθάνει σύντομα και γι’ αυτό ξέρει πως η νέα ανάδοχος της κάνει μεγάλη χάρη που αναλαμβάνει έτσι αγόγγυστα την φροντίδα της. Η τωρινή …
Αγαπητέ Μάξιμε, μόλις έλαβα το email σου. Η απάντησή μου είναι Όχι. Είσαι απλά άυπνος κι αυτό επηρεάζει την κρίση σου. Το ξέρω πως η αϋπνία είναι αυτή που μας ένωσε, άλλα όλα δείχνουν πως θα είναι είναι και αυτή που θα μας χωρίσει. Τα μάτια σου είναι πλέον σαν μάτια ψαριού, διαρκώς γουρλωμένα, κόκκινα, δεν …
Τις προάλλες στην καφετέρια μιλούσαμε στην παρέα για τη βία και όλοι περιέγραφαν σιχαμερά περιστατικά και απεχθείς πράξεις. Όταν ήρθε η σειρά μου να μιλήσω τους είπα την ακόλουθη ιστορία. Το πρωί πηγαίνοντας στη δουλειά συναντώ μια κοπέλα που κινείται πάντα στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν που πηγαίνω εγώ. Στις εννιά παρά πέντε ακριβώς προσπερνάμε …
Η βία στην εύφορη κοιλάδα των ονείρων μας Διαβάστε Περισσότερα »
Μου είπε ότι πριν μερικά χρόνια τα είχε με μια κοπέλα που της άρεσε να κάθεται λοξά στο παράθυρο του φαστ φουντ, έτσι που να φαίνεται μόνο το προφίλ της, στραμμένη πάντα προς την ταμειακή μηχανή, φορώντας ένα κόκκινο καπέλο-κορδέλα από αυτά που αφήνουν ακάλυπτα τα μαλλιά κι έχουν μόνο ένα λεπτό γείσο. Το πουκάμισό της …
Καθόμασταν και περιμέναμε να περάσει η ώρα. Όσο περνούσε η ώρα λέγαμε ότι θα χρειαστεί να κάτσουμε περισσότερο. Κι έτσι φτάσαμε να λέμε πως θα περιμένουμε όλο το βράδυ μέχρι να φανεί. Τα τσιγάρα και ό,τι είχαμε να κουβεντιάσουμε μεταξύ μας εξαντλήθηκαν από νωρίς. Το μπαρ άδειασε στις δύο μετά τα μεσάνυχτα και ο νεαρός σερβιτόρος έγειρε …
Ο πιο όμορφος φίλος μου, όχι ο οποιοσδήποτε φίλος, αυτός που όλοι λάτρευαν γιατί ντυνόταν ωραία, γιατί άκουγε την πιο τέλεια μουσική και γιατί είχε την καλύτερη συλλογή εφηβικών αστυνομικών βιβλίων με έπιασε ένα απόγευμα, εκεί που καθόμασταν στο πεζοδρόμιο και ξεφυλλίζαμε ένα κόμικ που μόλις είχαμε αγοράσει και μου είπε ότι το προηγούμενο βράδυ …
Ο λόγος που αποφασίσαμε να επισκεφθούμε αυτό το χωριό ήταν επειδή μάθαμε ότι είχε υπάρξει ένας τρελός μηχανικός που σχεδίαζε κτίρια με παράξενα υλικά, αγνοώντας τις συμβάσεις της εποχής του και τους περιορισμούς των υλικών. Τα σχέδιά του έμεναν για καιρό στα χαρτιά και όσα κτίρια ξεκίνησαν να φτιάχνονται, γρήγορα εγκαταλείφθηκαν ή γκρεμίστηκαν, αφού δεν πληρούσαν τις προδιαγραφές …
Το μαλακό μπετόν ενός τρελού μηχανικού Διαβάστε Περισσότερα »
Το παιδί είχε όλη την ώρα απορίες. Δεν υπάρχει πιο εκνευριστικό πράγμα από ένα παιδί που όλη την ώρα ρωτάει γιατί αυτό, γιατί εκείνο, πώς το ένα, πώς το άλλο. Όταν σε αυτά μπλέκει και η αμφισβήτηση των λεγομένων σου, τότε τα πράγματα γίνονται απίστευτα πολύπλοκα. Είναι πολύ δύσκολο να είσαι γονιός ενός τέτοιου παιδιού. …
Τελειώναμε το δεύτερο ποτό μας όταν έσκασε το κέρασμα από τον τύπο που καθόταν δίπλα μας στο μπαρ. Προφανώς είχε ακούσει την κουβέντα μας και θέλησε με κάποιον τρόπο να μπει σε αυτήν. Η αλήθεια είναι ότι δεχτήκαμε τα κερασμένα σφηνάκια με βαριά καρδιά και από ευγένεια γυρίσαμε προς το μέρος του. Ήταν σωματώδης και τριχωτός. Τα γένια …
O άνδρας που έδεσε τα κορδόνια των παπουτσιών του μεταξύ τους Διαβάστε Περισσότερα »
Όλα ξεκίνησαν ξαφνικά ένα πρωί. Η μαμά σταμάτησε να μιλάει στα καλά καθούμενα. Εννοείται ότι η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι έπαθε εγκεφαλικό ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων. Πήγαμε στο νοσοκομείο όπου έμεινε μια βδομάδα κάνοντας εξετάσεις επί εξετάσεων. Η σύντομη παραμονή μας στο νοσοκομείο και τα περιστατικά που έτυχε να βρίσκονται στον ίδιο θάλαμο μ’ εμάς, …