Η μαμά σταμάτησε να μιλάει

Όλα ξεκίνησαν ξαφνικά ένα πρωί. Η μαμά σταμάτησε να μιλάει στα καλά καθούμενα. Εννοείται ότι η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι έπαθε εγκεφαλικό ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων. Πήγαμε στο νοσοκομείο όπου έμεινε μια βδομάδα κάνοντας εξετάσεις επί εξετάσεων. Η σύντομη παραμονή μας στο νοσοκομείο και τα περιστατικά που έτυχε να βρίσκονται στον ίδιο θάλαμο μ’ εμάς, ήταν αρκετά για να με πείσουν ότι δεν είχε συμβεί δα και κάτι τόσο σοβαρό. Το σημαντικό ήταν ότι ήταν καλά, ότι συμπεριφερόταν κανονικά, δεν έδειχνε θλιμμένη ή κάτι τέτοιο, το αντίθετο μάλλον και ότι όλα πήγαιναν ρολόι, εκτός από την ομιλία.

Γρήγορα ενεργοποιήθηκαν άλλα αντανακλαστικά, χειρονομίες και εκφράσεις που μας επέτρεπαν να επικοινωνούμε για τα καθημερινά, ωστόσο το ζήτημα της ξαφνικής σιωπής ήταν κάτι που έπρεπε πλέον να εξεταστεί περαιτέρω ως ψυχοσωματική εκδήλωση κάποιας νόσου. Οι επισκέψεις στον ψυχίατρο οδήγησαν σε επισκέψεις στον ψυχολόγο και τελικά για καιρό δεν είχαμε κάποια ερμηνεία του φαινομένου και ούτε κάποιον τρόπο αντιμετώπισής του.

Προκειμένου να επικοινωνούμε μεταξύ μας είχαμε στήσει ένα σύστημα από πινακάκια και σημειωματάρια σε διάφορα σημεία του σπιτιού, ενώ παράλληλα αναπτύξαμε έναν σιωπηρό κώδικα χειρονομιών και εκφράσεων, μια δικιά μας νοηματική. Ωστόσο, πάντα κάτι έλειπε, παρόλο που ήταν εκεί, μπροστά μου, ήταν σαν να μην είναι ολόκληρη. Με τον καιρό άρχισε να αρνείται και να γράψει. Γενικά απέφευγε ότι είχε να κάνει με τις λέξεις, σαν να ήθελε να τις ξεχάσει. Ήταν απολύτως ικανοποιημένη με την όποια εξωλεκτική επικοινωνία μας και συμπεριφερόταν σαν να μην τρέχει τίποτα. Όσο περνούσαν οι μήνες συνήθισα κι εγώ αυτή την απουσία λέξεων και από ένα σημείο κι έπειτα δεν με ένοιαζε ή μάλλον με ένοιαζε, αλλά έκανα σαν να μην με νοιάζει.

Πριν λίγες μέρες αποφάσισα να επισκεφθώ την ψυχολόγο που την παρακολουθεί για να κουβεντιάσουμε σχετικά με το θέμα. Ο σύντομος διάλογος που ακολουθεί είναι αποκαλυπτικός σχετικά με το τι είχε συμβεί τελικά.

“Πόσο καιρό έχετε να μιλήσετε;” ρώτησε η ψυχοθεραπεύτρια.

“Από τότε που ήρθαμε και σας επισκεφθήκαμε για πρώτη φορά. Ίσως δυο βδομάδες νωρίτερα. Αλλά στην αρχή έγραφε. Τους τελευταίους μήνες αρνείται και να γράψει. Δεν θέλει τις λέξεις.”

“Κατά τ’ άλλα;”

“Κατά τ’ άλλα δεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Όλα είναι ίδια και η διάθεσή της είναι όπως συνήθως. Γενικά δείχνει καλά.”

“Εσείς πώς νιώθετε;”

“Κι εγώ νιώθω καλά. Έχει αρχίσει να μην με νοιάζει και τόσο που δεν μιλάει.”

“Αυτό είναι καλό. Ίσως έχετε αρχίσει να συμβιβάζεστε με την ιδέα της απώλειάς της.”

“Όχι, δεν νομίζω ότι έχω αρχίσει να συμβιβάζομαι. Ίσως έχω δεχτεί ότι έχασα ένα κομμάτι της, αλλά όχι ολόκληρη.”

“Αυτό είναι μια αρχή”, είπε η ψυχοθεραπεύτρια, “γιατί η μητέρα σας έχει πεθάνει. Μην το ξεχνάτε αυτό.”

Είχαν περάσει πέντε μήνες που δεν είχα ακούσει λέξη της.

© Eftychia Giannaki 2016

 

thumb_IMG_2140_1024

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin

Πρόσφατα άρθρα

Κατηγορίες

Facebook

Instagram

Twitter

Εγγραφείτε στο Newsletter

Η Τριλογία της Αθήνας

#1 Στο Πίσω Κάθισμα – “Πόσο πιθανό είναι να δολοφονήσεις κάποιον, αντί να τον φιλήσεις;”
#2 Αλκυονίδες Μέρες – “Σε μια κοινωνία που αδυνατεί να προστατεύσει τον αδύναμο κανείς δεν είναι αθώος.”
#3 Πόλη στο Φως – “Μέχρι που μπορείς να φτάσεις όταν δεν έχεις πια τίποτα να χάσεις;”

© Ευτυχία Γιαννάκη – Eftychia Giannaki 2020