Υπάρχει ζωή πριν το θάνατο;

Δεν υπάρχει πιο εκνευριστικό πράγμα από τον τύπο που έχει μια απάντηση για όλα. Τον συναντώ συχνά πυκνά μέσα σε άλλο σώμα κάθε φορά. Είμαι σίγουρος ότι το κάνει για να με μπερδεύει μιας και μόλις τον εντοπίσω μέσα στην αυτάρεσκη φάτσα του και στο άνετο body language εξαφανίζομαι χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Τις προάλλες τον πέτυχα μέσα στο σώμα μιας θηριώδους bimbo από αυτές που σε βάζουν κάτω και σε λιώνουν με την φλυαρία τους. Βρεθήκαμε στην ίδια παρέα, έτσι όπως βρίσκονται οι άνθρωποι που δεν έχουν πολλά να κάνουν στην καθημερινότητά τους και φροντίζουν να γεμίζουν το πρόγραμμά τους με ανούσιους καφέδες και με ανούσιες παρέες. Η bimbo στρογγυλοκάθησε απέναντί μου και άρχισε να με ρωτάει με τι ασχολούμαι. Επιτέθηκα άμεσα, ρωτώντας την αν είχε κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον να μάθει τα επαγγελματικά ή τα προσωπικά μου με το που ανταλλάξαμε το πρώτο γεια. Μου είπε ότι έτσι κάνουν οι άνθρωποι όταν πρωτογνωρίζονται, λένε με τι ασχολούνται, ποια είναι τα ενδιαφέροντά τους, που τους αρέσει να βγαίνουν, αν διάβασαν κανένα βιβλίο ή αν είδαν κάποια ταινία που να τους άρεσε. Είχε δίκιο. Έτσι κάνουν οι άνθρωποι, αλλά εγώ βαριόμουν απίστευτα να κάνω αυτό που κάνουν οι άνθρωποι σε αυτές τις περιπτώσεις και αρνήθηκα πεισματικά να της δώσω κάποια λεπτομέρεια για τη ζωή μου.

Όλη την υπόλοιπη ώρα παρακολουθούσα την κουβέντα και δεν μπόρεσα παρά να αναγνωρίσω αυτόν τον εκνευριστικό τύπο που σιχαίνομαι, τον μεταμφιεσμένο ξερόλα σε γκόμενα. Συγκράτησα μόνο λίγες από τις εκνευριστικές απαντήσεις της σε κάθε κουβέντα καφενείου που άνοιξε κατά τη διάρκεια της συνάντησής μας και τις παραθέτω εδώ, μόνο και μόνο για να πείσω για το εκνευριστικό του πράγματος.

Οι πολιτικοί μας έχουν γαμήσει. Είναι ψεύτες και απατεώνες, όλοι τους. Ναι, αλλά εμείς τους ψηφίζουμε αυτούς του πολιτικούς, άρα εμείς φταίμε, είναι ίδιοι μ’ εμάς, λέει ο ξερόλας.

Ανοίγουν διαρκώς μεζεδοπωλεία και καφέ. Αυτό είναι άρρωστο, είναι μια οικονομία που ανακυκλώνει το χρήμα εσωτερικά, δίχως να παράγει τίποτα, δίχως να εξάγει τίποτα. Ναι, αλλά δεν μας φταίει κανείς αν δεν μπορούμε να τα βάλουμε κάτω και να χαράξουμε μια εθνική στρατηγική, λέει πάλι ο ξερόλας.

Και η ανεργία; Τι θα γίνει με τα μνημόνια και αυτή την ανεργία; Πώς θα έρθει η ανάπτυξη; Οι νέοι είτε μεταναστεύουν, είτε μένουν εδώ και μαραζώνουν άνεργοι. Αν δουλέψουν, αναγκάζονται να δουλεύουν με μισθούς πείνας. Πώς θα φτιάξουν τη ζωή τους; Μα είναι αυτοί οι νέοι που πρέπει να σηκώσουν τα μανίκια και να δώσουν λύσεις, από ποιούς θα περιμένουμε, από τους γέρους ή από τον Θεό, λέει πάλι ο ξερόλας.

Και οι πρόσφυγες από τη Συρία; Ποιός μπορεί να διαχειριστεί αυτή την κατάσταση; Η Ευρωπαϊκή Ένωση μοιάζει άβουλη και ανίκανη. Το πρόβλημα είναι περίπλοκο, δεν υπάρχουν απλές λύσεις, λέει ο ξερόλας αναλύοντας τα αντικρουόμενα συμφέροντα στην περιοχή.

Τώρα, με τα capital controls τι θα κάνουμε; Μπορούν οι επιχειρήσεις να λειτουργήσουν έτσι; Παιδιά, κανείς δεν μπορεί αν ζει με δανεικά για πάντα. Οι τράπεζες πρέπει να ισορροπήσουν ξανά τώρα που όλοι οι έξυπνοι τα έχουν κρύψει στα στρώματα και σε λογαριασμούς στο εξωτερικό και αν αυτό πρέπει να γίνει, αυτό θα γίνει, λέει ο ξερόλας.

Τα πράγματα έγιναν ακόμη χειρότερα, όταν κάποιος άρχισε να λέει ανέκδοτα.

Μπορείς να πεις ότι το κοριτσάκι στον εξορκιστή είχε ένα σωρό κακά, αλλά όχι ότι ήταν αγύριστο κεφάλι. Την ώρα που χαχανίζουν όλοι, ο ξερόλας πετιέται και λέει, είναι κρίμα να γελιοποιείτε έτσι ένα αριστούργημα.

Ένας άλλος λέει, σιγά μωρή τι είσαι να σε διεκδικήσω, κάνενα ριμπάουντ; Ο ξερόλας τον καταγγέλει για σεξισμό.

Το ότι η Εκκλήσια αποφεύγει διαρκώς τη φορολόγηση είναι θαύμα που θα πρέπει να κάνει τους άθεους να αναρωτιούνται. Ε, ναι, έτσι με χαβαλέ αντιμετωπίζουμε όλα τα σοβαρά και κοιτάξτε τα χάλια μας.

Ε, αυτό ήταν, αρκετά άντεξα, λέω. Σηκώνομαι να φύγω. Αποφασίζω να πω κι εγώ κάτι αστείο: αγαπητό μου ημερολόγιο… πουτάνα όλα.

Ο ξερόλας λέει, αυτό εννοώ, συμφωνούμε, τα γράφουμε όλα στα αρχίδια μας και είμαστε όλοι υπεύθυνοι γι’ αυτό που συμβαίνει και γι’ αυτό ακριβώς δεν υπάρχει σωτηρία.Και συμπληρώνει, συμφωνούμε λοιπόν. Μοιάζουμε περισσότερο απ’ όσο νομίζεις.

Ψελλίζω ότι δεν είπα τίποτα για μένα. Δεν μπορείς να ξέρεις αν μοιάζουμε.

Μου λέει, αρκεί η τελευταία ατάκα σου.

Έφυγα με κακή διάθεση. Στον τοίχο απέναντι υπήρχε ένα σύνθημα που αναρωτιόταν αν υπάρχει ζωή πριν το θάνατο. Δεν έχω απάντηση σε αυτό. Ρωτήστε την ξερόλα bimbo. Σε ένα πάντως είχε δίκιο… Δεν υπάρχει σωτηρία. Γι’ αυτό, αγαπητό μου ημερολόγιο… πουτάνα όλα.

© Eftychia Giannaki 2016

 

thumb_IMG_2575_1024

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin

Πρόσφατα άρθρα

Κατηγορίες

Facebook

Instagram

Twitter

Εγγραφείτε στο Newsletter

Η Τριλογία της Αθήνας

#1 Στο Πίσω Κάθισμα – “Πόσο πιθανό είναι να δολοφονήσεις κάποιον, αντί να τον φιλήσεις;”
#2 Αλκυονίδες Μέρες – “Σε μια κοινωνία που αδυνατεί να προστατεύσει τον αδύναμο κανείς δεν είναι αθώος.”
#3 Πόλη στο Φως – “Μέχρι που μπορείς να φτάσεις όταν δεν έχεις πια τίποτα να χάσεις;”

© Ευτυχία Γιαννάκη – Eftychia Giannaki 2020