Και τα της λύπης κ.λπ. κλπ.

Σε λένε Κάπα λοιπόν.

Λυπάμαι, με λένε Πι.

Τι λυπάσαι; Αμφισβητείς τα χαρτιά;

Όχι.

Τότε, τι λυπάσαι;

Λυπάμαι, αλλά με λένε Κάπα Λάμδα Πι. Κάπα Λάμδα είναι το επίθετο. Πι το μικρό.

Άρα, σε λένε και Κάπα, το Κάπα που είπα δεν είναι λάθος.

Λυπάμαι, το σωστό είναι ολόκληρο Κάπα Λάμδα Πι, αν μιλάμε για μένα και την ιστορία μου.

Ναι, αλλά και το άλλο δεν είναι λάθος. Ας πούμε ότι είσαι σ’ ένα ασανσέρ. Κάπα είναι το ισόγειο. Λάμδα ο πρώτος όροφος και Πι ο τρίτος. ‘Οποιο κουμπί κι να πατήσεις θα βγεις μέσα στο κτίριο, έτσι δεν είναι; Ε, εσύ είσαι το κτίριο. Όποιο γράμμα κι αν πατήσω θα βγω σε σένα.

Λυπάμαι, αλλά δεν είμαι κτίριο.

Επιπλέον εδώ λέει ότι ο κύριος Κάπα σκότωσε, πυροβόλησε για την ακρίβεια τον κύριο Λάμδα Πι στην καρδιά. Πώς γίνεται αυτό;

Λυπάμαι. Υπάρχουν συγκοινωνούντα κτίρια;

Οικογενειακό ζήτημα;

Σωστά, συγκοινωνούντα ονόματα.

Κάπα Λάμδα Πι, λυπάμαι, μπορούμε να πούμε ότι η υπόθεση έκλεισε. Οικογενειακό ζήτημα εξιχνιάστηκε με ομολογία. Όχι μία, ούτε δύο, αλλά τρεις σφαίρες και τα λοιπά και τα λοιπά.

Σωστά, τώρα λυπόμαστε και οι δύο.

Υπόγραψε εδώ να τελειώνουμε με την καταραμένη λύπη σου Κ.ΛΠ. Κ.ΛΠ.

Λυπάμαι, αλλά δεν εκλείπει έτσι η λύπη. Πού πυροβολώ;

Εκεί που λέει υπογραφή.

#πολύ_μικρά_εγκλήματα_#3

Το όνομα

Ένα μήνα αφότου γεννήθηκε έφαγε τους τέσσερις πέντε συντρόφους του. Κατόπιν έζησε έξι χρόνια μόνος, ανενόχλητος στη γυάλα του. Δεν είχε όνομα.

Τα ξημερώματα της 30ης Οκτωβρίου πέθανε ήσυχα στο σπίτι του. Κηδεία δεν θα γίνει. Ήταν δικός μου.

#πολύ_μικρά_εγκλήματα_#2

Βρώμικες και αθάνατες

Ο δρόμος είναι κλειστός. Δυσανασχετεί, θα κάνει κύκλο. Η αθάνατη μπότα κατεβαίνει πρώτη όταν ανάβει κόκκινο. Ένα αλήτικο σκαθάρι επαρκώς διάστικτο με συμμετρικές μαύρες βούλες συνθλίβεται κάτω από τη μπορντώ Μάρτιν, δέρμα αγελάδας, αγορασμένη καινούρια το ενενήντα οκτώ. Σόλα είκοσι ετών, σίριαλ κίλερ με τα όλα της, νούμερο σαράντα τρία. Η εξάτμιση πειραγμένη φτύνει βενζίνη διακριτικά, η ταχύτητα κλειδώνει. Την στιγμή που ξεκινάει το σκαθάρι φουσκώνει, χύνεται, τελειώνει. Αυτός δεν κοιτάζει, ένας άλλος δεν σταματάει, μπαμ, το παρμπρίζ καρφώνεται πάνω του και σπάει. Αιρωρείται, σκάει κάτω, φουσκώνει, χύνεται, τελειώνει. Όλα αυτά για να κάνει κύκλο. Αγοράζω τις Μάρτιν δολοφόνους με βρώμικο παζάρι από έναν πενηντάρη βρωμίλο που ξέρει δήθεν την ιστορία τους και τις δωρίζω σε κάποιον που τις ήθελε πολύ. Αν και βρώμικες, είναι αθάνατες, είπε.

#πολύ_μικρά_εγκλήματα_#1