Της φάνηκε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Στην αρχή της φάνηκε, μετά ήταν σίγουρη. Δεν είπε τίποτα, μόνο συνέχισε με τις καθημερινές δουλειές στο σπίτι. Είχε περάσει καιρός που δεν έβγαινε πια. Προτιμούσε να παραγγέλνει ό,τι χρειαζόταν κι ευτυχώς υπήρχε πάντα κάποιος πρόθυμος να της κουβαλάει όσα χρειαζόταν. Συνέχισε λοιπόν να κάνει τις δουλειές της, …
Πιθανόν να ήταν ιδέα των γονιών μου, δεν ξέρω πως βρέθηκα σ’ αυτό το σπίτι, θέλω να πω πως είναι ένα σπίτι που δεν μου αρέσει και τόσο, εντάξει δεν είναι και ό,τι χειρότερο, αλλά το πρωί σηκώθηκα με αυτή την αίσθηση, ότι δεν ξέρω καθόλου γιατί απ’ όλα τα σπίτια του κόσμου, επέλεξα να …
Πρώτη μέρα στο σχολείο. Δεν έχω αδέρφια, δεν έχω σκύλο, δεν έχω γάτα. Έχω δυο γονείς που ζούνε χώρια. Ζω πότε με τον έναν πότε με τον άλλον. Το θέμα μας δεν είναι τώρα αυτό. Το θέμα είναι ότι είναι η πρώτη μέρα στο σχολείο. Κι έχω ξαγρυπνήσει και δε θυμάμαι ούτε το όνομά μου. …
Κάτω από την ξύλινη σκεπή, χωρίς να παρεμβάλλεται μεταξύ τους σεντόνι, μπλούζα, ελάχιστη σκόνη ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να χωρίσει δύο σώματα, άκουσε το στομάχι της που έκανε έναν δυνατό θόρυβο, κάτι περισσότερο από γουργουρητό, κάτι λιγότερο από βρυχηθμό, μια φασαρία που κάτω από κανονικές συνθήκες δε θα τον ξυπνούσε, αλλά τώρα τον είχε ξυπνήσει …
Όταν αποφασίσαμε να χωρίσουμε δεν σκεφτήκαμε ότι ένας από τους δύο θα έπρεπε να εγκαταλείψει το κοινό μας σπίτι. Ένα διαμέρισμα που το βρήκαμε και το διακοσμήσαμε μαζί. Καμία μονομερής ενέργεια, καμία παρέμβαση δεν είχε γίνει τα τρία χρόνια που ήμαστε μαζί. Τίποτα δεν αγοράστηκε χωρίς συναίνεση, κανένα αντικείμενο δεν τοποθετήθηκε χωρίς τη συγκατάθεση των δύο …
Τώρα δεν τον ένοιαζε πια. Εκείνη κατέβηκε από το αμάξι κλείνοντας την πόρτα με δύναμη. Ο κενός χώρος, η άδεια θέση του συνοδηγού έτρεχε δίπλα του. Κάθε τόσο άπλωνε το χέρι του στο κάθισμά της. Ήταν ακόμη ζεστό ή έτσι νόμιζε. Ήταν ζεστό και άδειο. Χειρότερα ακόμη και από το αν ήταν παγωμένο και άδειο, …
Από τη μέρα που μαθεύτηκε στους φίλους και στη γειτονιά ότι διορίστηκα στο δημόσιο άρχισαν να με βλέπουν με άλλο μάτι. Όχι γιατί άλλαξε κάτι στη δικιά μου συμπεριφορά, αλλά γιατί υπέθεσαν ότι είχα κάποια άκρη, κάποιον ανομολόγητο σύνδεσμο με την εξουσία που με βόλεψε και μάλιστα σε τόσο δύσκολους καιρούς που κανένας δε διορίζεται …
Το απόγευμα που βομβαρδίστηκε το χωριό τους και σκοτώθηκε ο πατέρας της και η μητέρα της βιάστηκε από δύο στρατιώτες που βρωμούσαν σαν αγριογούρουνα που τα είχαν σφάξει δέκα μέρες νωρίτερα και τα είχαν αφήσει να σαπίζουν κάτω από τον ήλιο, η Χεμού ήπιε την τελευταία πορτοκαλάδα που υπήρχε στο ντουλάπι και μάζεψε τα πράγματά …
Απέναντί τους ζούσε μια τέλεια οικογένεια. Τα μέλη της ήταν αγαπημένα και κανείς δεν καταπίεζε κανέναν. Τα παιδιά μεγάλωναν ελεύθερα, επέλεγαν αυτά με τα οποία ήθελαν να ασχοληθούν, δίχως πιέσεις και οι γονείς ζούσαν αρμονικά επιτρέποντας ο ένας στον άλλον μικρές παρασπονδίες που τόνωναν τη σχέση τους. Κανείς δεν είχε νεύρα με κανέναν και κανείς δεν …
Οι συγγραφείς είναι παράξενοι, αυτό είναι γνωστό. Ποιός κάθεται να μηρυκάζει τις λέξεις αν δεν έχει κάποιου είδους λόξα; Φαντάσου τριάντα συγγραφείς μαζεμένους σ’ ένα σπίτι, στριμωγμένους σε λίγα τετραγωνικά και το πράγμα γίνεται χειρότερο. Πρόσθεσέ τους και μερικά χρονάκια, πες ότι είναι όλοι πάνω από ογδόντα ετών και σέρνουν τα πόδια τους. Μιλάμε για εφιάλτη. Μπορεί να …