Ο δρόμος είναι κλειστός. Δυσανασχετεί, θα κάνει κύκλο. Η αθάνατη μπότα κατεβαίνει πρώτη όταν ανάβει κόκκινο. Ένα αλήτικο σκαθάρι επαρκώς διάστικτο με συμμετρικές μαύρες βούλες συνθλίβεται κάτω από τη μπορντώ Μάρτιν, δέρμα αγελάδας, αγορασμένη καινούρια το ενενήντα οκτώ. Σόλα είκοσι ετών, σίριαλ κίλερ με τα όλα της, νούμερο σαράντα τρία. Η εξάτμιση πειραγμένη φτύνει βενζίνη …
Τον τελευταίο καιρό επιδίδομαι στο επικίνδυνο σπορ να προσπαθώ να πείσω ανθρώπους που δεν διαβάζουν, να το κάνουν. Μπαίνω λοιπόν σε ταξιτζή ο οποίος έρχεται συχνά και με παίρνει. Κάποια στιγμή μου λέει: είστε λίγο τρελοί, πως να το πω, λίγο βλαμμένοι εσείς που γράφετε, έτσι δεν είναι; Τι να του πω; Του προτείνω να …
Γι’ αυτόν δεν ήταν μια συνηθισμένη βόλτα, ήταν η μεγάλη επιστροφή στην πόλη μετά από δέκα χρόνια. Ξεκίνησε νωρίς. Τα κτίρια γύρω του σχημάτιζαν μια παράξενη σπηλιά και τα στενά του κέντρου έναν δαίδαλο στολισμένο με λαμπάκια και φανταχτερές γιρλάντες. Ο ουρανός ήταν βαρύς, χαμηλωμένος λες ελάχιστα μέτρα πάνω από τον μάλλινο σκούφο του. Όπου …
Τα νουάρ Χριστούγεννα του κυρίου Ψιτ | Μια ιστορία αντί ευχών Διαβάστε Περισσότερα »
Στην μυστήρια λίμνη των Χριστουγέννων – μια ανάμνησή μου που δημοσιεύτηκε στο Click@Life Τις είχαμε ονομάσει οι βάρκες των Χριστουγέννων, γιατί μόνο το δεκαπενθήμερο των διακοπών τις βλέπαμε. Τον υπόλοιπο καιρό ζούσαμε στην πόλη. Έβγαιναν στη λίμνη, μέσα στην ομίχλη και γλιστρούσαν παράλληλα στην ακτή, μ’ έναν ήχο που ακόμη και το νερό τον ξεχνούσε …
Στην μυστήρια λίμνη των Χριστουγέννων στο Click@life Διαβάστε Περισσότερα »
Σφαίρες το καλοκαίρι, Ευτυχία Γιαννάκη Το αμάξι έβραζε κάτω από τον ήλιο και το αμάξι ήταν κλειδωμένο με τα παράθυρα κλειστά. Δεν θα έκανε πάνω από δύο λεπτά, αλλιώς θα είχε αφήσει κάποιο παράθυρο ανοιχτό. Ο ιδρώτας έτρεχε στην πλάτη μου και τα μαλλιά μου είχαν κολλήσει στο μέτωπό μου. Καθόμουν στο πίσω κάθισμα και …
Σφαίρες το καλοκαίρι: μια ιστορία για τη LIFO Διαβάστε Περισσότερα »
Καθόταν στην άκρη του πάρκου σ’ ένα σπασμένο παγκάκι και κάπνιζε κοιτάζοντας μονίμως προς τον ουρανό. Γι’ αυτό την βγάλαμε το κορίτσι που κάπνιζε σύννεφα. Δεν έφευγε ποτέ από το παγκάκι. Όποια ώρα κι αν περνούσαμε την βλέπαμε στην ίδια στάση, με το τσιγάρο να κρέμεται στα δάχτυλά της λίγο πριν να καρφωθεί στα ξερά …
Όταν τον πήραν στην δουλειά τον κοίταζαν όλοι με μισό μάτι. Λαμπρές σπουδές, νέος, ωραίος, με μια σπιρτάδα στο μάτι που παρόπλιζε τους αντιπάλους του. Το σύστημα τον πήγαινε και αυτός πήγαινε το σύστημα. Ήταν ζήτημα χρόνου να ανέβει στην πυραμίδα και να γίνει διοικητικό στέλεχος της εταιρίας. Τα χαμόγελα πάγωσαν όταν κάθισε πίσω από …
Κάθε μεσημέρι όταν τέλειωνε με τις δουλειές της καθόταν να λύσει το σταυρόλεξό της. Μετά έγραφε μια ιστορία με τις λέξεις που είχε βρει. Μέχρι το απόγευμα η ιστορία ήταν έτοιμη. Την έβαζε σε ένα ντοσιέ όπου είχε όλες τις ιστορίες που είχαν γεννηθεί από τα σταυρόλεξα και δεν τις ξαναδιάβαζε ποτέ, ούτε τις έδειχνε …
Είχα ένα προαίσθημα ότι θα τον συναντούσα εκείνο το πρωί. Όχι δηλαδή προαίσθημα αφού δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, αλλά μια σκέψη που την έκανα μόνος μου, χωρίς να ξέρει τίποτα αυτός. Αυτή τη σκέψη η θεία την έλεγε προαίσθημα. Η ίδια θεία υποστήριζε ότι ο τύπος που προαισθανόμουν ότι θα συναντούσα στο καφενείο τρελάθηκε από …
Όταν είσαι ένα εκατοστό δεν χρειάζεσαι πολλά για να ζήσεις. Δεν χρειάζεται να τρως φρέσκο μπρόκολο και να πίνεις χυμούς με βιταμίνη C. Δεν χρειάζεται να παίρνεις ιχνοστοιχεία, ασβέστιο και να ασχολείσαι με τις τροφές που θα σου δώσουν ευεξία. Όχι, όταν είσαι ένα εκατοστό δεν χρειάζεται να χάνεις χρόνο προσέχοντας τη διατροφή σου. Όταν …
Ο μέρμηγκας – ένας μονόλογος στην κουζίνα Διαβάστε Περισσότερα »